W roku 1325 Władysław Łokietek wykupił Solec z rąk zakonu, a Kazimierz Wielki nadał mu prawa miejskie. Odtąd Solec obdarowany wieloma przywilejami królewskimi, przeżywa okres rozwoju. Kazimierz Wielki buduje tu zamek i kościół. Podanie głosi, że pierwszy zamek w Solcu zbudował Bolesław Śmiały.

W XIV - XVIII w. Solec był ośrodkiem handlu zbożem i solą. Spławiano stąd Wisłą zboże z folwarków starostwa soleckiego, majątków cystersów wąchockich, benedyktów świętokrzyskich i dóbr biskupów krakowskich klucza iłżeckiego. Świadczyły o tym liczne jeszcze przy końcu XVIII w. spichrze i port rzeczny.

Solec w wieku XVI jako ośrodek rozległych dóbr królewskich stał się rezydencją starościńską, Na uwagę zasługuje okres starostowania Krzysztofa Zbarskiego. Magnat ten buduje nowy zamek, rozbudowuje kościół farny i funduje kościół zakonu reformatów.

Potop szwedzki i najazd Rakoczego spustoszyły Solec, zniszczeniu uległ zamek. Straty wojenne i wiele innych przyczyn złożyło się na upadek Solca, który w 1869 roku został pozbawiony przez władze carskie praw miejskich.