Wystawiony w końcu XIX wieku pałac książąt Druckich - Lubeckich jest budowlą nawiązującą do stylu klasycystycznego. Inspiracji książę Aleksander szukał we Włoszech, dokąd zabrał budowniczego. Od strony podjazdu pałac zdobi portykowi ganek z lwami oraz klasycyzujące zdobnictwo otworów okiennych. Zbudowany na planie prostokąta obiekt pierwotnie był wyższy. Po pożarze w roku 1913 zlikwidowano jedno piętro. Całość przykryta jest wysokim dachem, poddaszem i ryzalitami. W pięknych salach i komnatach pałacu (było ich 36) mieścić się miały cenne sprzęty, makaty, gobeliny, starożytne zbroje i portrety.

Z pałacu - pisał ks. Jan Wiśniewski - przepiękny roztacza się widok na ścielące się u stóp góry, lasy, łąki i rzekę Kamienną, na cienistą lipową aleję, w końcu której stoi starożytna brama: wysoka, wjazdowa postawiona przez Małachowskich.

W roku 1951 podjęto decyzję, by do pałacu wprowadzić Techniku Rolnicze. Szkoła, która nie miała środków na renowację niszczejącego obiektu, ostatecznie przeprowadziła się do wybudowanego w roku 1974 internatu, gdzie mieści się do dziś a zabytkowy obiekt niszczeje. Lepiej zachowały się użytkowane zabudowania gospodarcze: dwa domy dla robotnikow z roku 1900, stróżówka z 1914, budynek inwentarski z lat 1925-26 oraz stacja transformatorowa i budynek nie użytkowanej obecnie studni głębinowej z turbiną z roku 1925.

Wokół pałacu urządzono park geometryczno-krajobrazowy, założeniem sięgający XVII wieku, przekomponowany w poł. XIX w. i ostatecznie w 1900 r. Ówczesny zamysł z ciekawym układem alejek spacerowych, tarasowo schodzących ku Dolinie Kamiennej, czytelny jest do dziś. Podobnie jak kształt przydworskiej sadzawki.